Confessions of a broken heart

"ayoko naaaaaa! ate anne, pakshet ang hirap"

"hindi na ba talaga kayo nagpapansinan?"

umiling-iling ako

tumahimik kaming dalawa saglit

"kausapin mo kasi"

"ayoko na! wag na!"

"bakit? eh paano mo malalaman yung dahilan niya kung hindi mo kakausapin?"

"huwag na! mas lalo lang akong mahihirapan. ngayon pa nga lang nahihirapan na ako, sa tuwing nakikita ko siya na aalala ko yung mga panahon na magkasama kaming dalawa."

Actually I should'nt be really doing this kasi wala namang namamagitan sa aming dalawa. Ako lang ang nag assume at nagbigay ng meaning sa lahat ng mga ginagawa niya sa akin. But what can i do ang sweet niya sa akin and he's super duper uber nice to me. As in super nice talaga. We were togehter almost every minute. im not exaggerating sabay nga kami lagi mag break eh at kung hindi naman kami nagsasabay ginagamit niya or ako ang personal breaks namin para magkasama kami. Parang kami na nga eh kulang na lang official statement na kaming dalawa nga. everyone in the office thought na mag jowa kami except na lang dun sa mga closest friends ko.

Would you blame me for falling in love for that kind of person? yeah blame me kasi na inlove ako sa isang straight at in a relationship for more than three years but the thought of being in love? i dont think so..

dont get me wrong ha but marupok kasi ako when it comes to love, i guess everyone is marupok pagdating sa larangan ng pag-ibig eh.

Ang kinaiinis ko lang bakit all of a sudden out of the blue bigla na lang akong hindi nag e-exist sa kanya. walang pansinan ang drama ng lolo niyo. Parang hindi na niya ako kilala althought i didnt try to greet him kasi ang gusto ko siya unang pumansin sa akin dahil kapag ako ang unang pumansin sa kanya Una, baka kung anu na naman ang marinig namin sa pailigid. simula kasi ng napansin na ng iba ang kakaibang closeness namin dun nagsimulang balewalain niya ako. sinimulan kasi yon' ng bago naming baklang hitad na manager. dahil sa kanya naging tampulan kami ng tuksuhan. Pangalawa, ayokong mag isip siya ng kung anu-ano dahil alam kong magiging issue sa kanya yun.

now im miserable. all that i can think of is him and all the things that we usually do. Ang sakit kayang makita na may (oh shit! nagulat ako! nyeta habang ginagawa ko toh bigla siyang sumulpot sa likod ko.)

nag ALT+TAB ako.....

bakit ayaw mawala nyetang computer toh!

"oy! anu problema mo? may problema ka daw?" while making slight suntok sa braso ko

"wala!"

"anung oras lunch mo?"

"2:00 pa"

tas hindi ko na narinig yung sinasabi niya kasi biglang may pumasok na call eh ang alam ko lang paikot ikot siya sa likod ko.

Anyways, kahit na pinansin na niya ako buo na ang desisyon ko. kahit naman kasi ipagpatuloy ko pa ang pag dikit dikit sa kanya hindi pa rin naman mangyayari ang gusto ko. wish ko lang.... wish ko lang talaga na sana mawala na tong nararamdaman ko sa kanya. kung pwede lang ibuga ang lahat ng nararamdaman ko kasama ang pag buga sa usok ng yosi gagawin ko mawala lang ang bigat ng nararamdaman ko.

****************

heto na naman ako. you know what just happened? during may break habang nasa pantry ako he went to our table and said

"hinintay kita."
i just smiled and said nothing

julie: "nagtatampo si rus hindi na daw kasi kayo nagsasabay mag lunch."

Ang hitad nilaglag pa ako!

tinapik niya ako and said
"hinintay kaya kita nung wednesday sabi ko sabay tayo umuwi eh." (which is technically speaking thursday morning)

"huh?! hindi ko alam. wala ka namang sinasabi eh."

"sabi ko sabay tayo hinintay kita sa lobby eh naghintay ako ng 30 minutes eh ang tagal mo kaya umuwi na ako.Anung oras ka ba umuwi nun?"

Sana hindi mo na lang sinabi yan, Sana hindi mo na lang ako sinabayan mag lunch. Kung kelan naman nakapag desisyon na ako saka ka gumaganyan. haaay!

now im confused.. i dont know what to do. i want to stop this foolishness.

pasenysa na kayo ah puro na lang ka-emohan ang mga entries ko this past few days kaya lang kasi siya talaga ang dinadamdam ko eh at ito lang ang naiisip kong outlet. kayo lang hingahan ko. hindi naman ako maintindihan ng mga officemates ko dahil straight sila, bakla ako. they will never understand me unless na lang kung magpaka curve sila.

haaay.. when will i ever learn?


"Since there's no more you and me.It's time I let you go So I can be free
And live my life how it should be No matter how hard it is I'll be fine without you Yes I will" -Leona Lewis